yeniden başlamak

 

suya sabuna dokunmayanı

şiir diye yazıyorum..

diyerek

kendimle dövüşürken

çırpınırken içine düştüğüm suda

aralıyor bahçe kapısını ölüm

her adımda eksiliyor soluk

düşüyor kale direniyor yorum

böyle olmayacak başından belliydi

işin kolayına kaçıyorum

 

işin kolayına kaçıyorum

ilk gelen:       ‘yarım kalan işler var daha..’

sonraki:         ‘hiç ölmeyecekmiş gibi

                       dünya için..’

daha sonraki: ‘ölen hayvan imiş

                        aşıklar ölmez..’

işte aradığım buydu diyorum

leb gelince leblebi geliyor

önüme gelenle tokalaşıp 

yeniden başlıyorum

 

/şüpheci yanım, öylesine namussuz

kütük gibi duruyor şuramda:

..aradığın bu muydu usta?

 

yeniden başlıyorum

başlıyorum başlamasına da

nasıl oluyorsa oluyor

filanca hastanesinde bu kentin

falanca’nın yeni doğmuş çocuğu 

feşmekân’ın çocuğu ile yer değişiyor

nedense ben biliyorum bunu

çocuklar bilmeden büyüyecek

bunda nöbetçi hemşirenin 

doğum doktorunun suçu yok

bu faili meçhul bilinmeyecek

 

bu faili meçhul bilinmeyecek

diyelim bir yanlışlıktır olmuş

ikisi de büyür kimle büyümedi ki

biri şair olur bakarsın

diğeri okur belli mi olur

kapatalım bu tatsız konuyu

 

kapatalım bu tatsız konuyu

işimize bakalım

işim de, [sevsinler!]:

zimmete geçirdiğim şairce duyarlığın

başkalarına kapalı olan o yasak bölgesi..

hadi onu da bir yana atalım

kim bilebilir: yaşam dediğin

belki de içimizde uzakça bir yerde

hesapta olmayan bir şeylerin karşımıza

                                     çıkıvermesi[dir]

 

içimizde uzakça bir yer’:

otel odalarında duvarların sana baktığı

senin duvarlarda yaşadığın bozgun

hesapta olmayan:

güneşte kendini ele veren örümcek ağlarının

karanlıkta yüzümüze dokunan serinliği

karşımıza çıkıvermesi:

sümüğünü çekerek çarşı ortasında ağlayan

annesinin kaybettiği rum çocuğunun

​

​