senden uzakta

                                              eşim hacer'e

​

yanımsıra gezdiriyorum yalnızlığımı
ne açlığım umrumda ne dostlarım
çoraplarımla basıyorum sanki yere
sanki kaybetmişim uykularımı
sabahla tokalaştığım şu sıra
ne yana dönsem su birikintisi
arka sokaktan duyuyorum adımlarımı

 

iki köprü artık yetmiyor
üçüncüsü yapılmalı boğaz üstüne
belki de bir dördüncüsü
beşinci de
- sana ne! diyorum
altıncı da bir tekme
yıkıyorum bütün yaptıklarımı
rüzgar çıkıyor beşiktaş iskelesinde
hisar'da yağmur başlıyor
istinye'de buluyorum yalnızlığımı

​

senden uzak sigarayı mı çoğalttım ne
olmadık yerde başım dönüyor
öksürüyorum birilerinin yüzüne
kalkıp elimi uzatsam
bir türlü bulamıyorum ellerini
ne yana dönsem
gözlerin çıkmaz sokak
akşam olmasın balkona çıkma
birazdan kum dökeceğim
ağrıma gidiyor böylesi bırakmak

​

esti mi çıkar gelirdin
yağmurdan sonra güneş çıkardı

​

anımsa artık iyi düşün
üstünde en çok sevdiğim
uzun siyah manton vardı
üşüyorsun şalını almamışsın
ellerinde fazlasıyla eskittiğin biletler
yaz bitmiş mevsim sonbahar
emirgan'da bütün masalar dolu
lodosu cebinde mi getirdin
martılar denize dökülüyor
şemsiyeler etekler tersine çevriliyor
bak ellerin buz gibi
biletlerini hâlâ atmamışsın
hangi köşeye çekilsek tutulmuş
koz helvacılar gelip bizi buluyor

​

yine ansızın çıkıp gelsen
vapurlar böyle gitmese seni beklese
sarıyer'i daha dönmedi karaköy otobüsü
bak rüzgar çıkıyor beşiktaş iskelesi’nde
antenler yatmış kablolar dönüyor
yapraklar ip atlıyor damlarda
hisar'da yağmur başlıyor
gişeler kapandı kapanacak
her şeyi bir yana bıraksan
gene usulcacık koluma yanaşsan
herkes dönüp bize baksa
ben durup sana baksam
gene baksam gene