üşüyenler için

 

kendiliğinden gelip giden düşünceler 

hangi kelimelere konacağını bilemezken

o saat nerede durulacak kestirilemiyor

akıl verecek bir okul da bulunamıyorsa

herkes kendi bildiği gibi üşüyecektir

 

kendi bildiği gibi..

bu onun tarzı:

müzik kutusuna gidiyor inatla

inatla koyuyor arabeskini

kızlara dinletecek..

biz dinliyoruz! peşinden bir üşümedir gidiyor

 

bu, bir yaz günü ikindisinden

elimizde kalan görüntü:

inşaat artığı tahta parçalarını

kamburunun da yardımıyla eğilerek 

bir korku bir telaş dolduruyor torbasına ihtiyar

    üşüyor yeryüzü 

 

ihtiyarın akşamları gerçekten üşürdü ayakları

boynunu büker çekerdi omuzlarını

dışarı çıktı mı çorap üstüne çorap giyinirdi sokak

yeniden yapılanırdı kışa mahalle, yapılanırdı bir şekilde bu şiir

 

bu: toprağın rengini almış

lastik ayakkabıdan fırlayan baş parmağın sahibi

sümüğü yanaklarında kurumuş saçları taranmamış

o kız çocuğunun okul sırasında göğüs geçiren duruşu..

şimdi kesinlikle üşüyor yeryüzü 

 

karşımda olup bitense :

ilhan berk’in le poète travaille için

telefonla yazdırdığı şiiri üzerinde 

gezintiye çıkan karıncanın dokunulmazlığını kullanışı

 

ağzının tadını bilen karınca seni..

 

[bu kadar hızlı hareket etmese

karınca da üşürdü]