sustun mu

                                            eşim hacer’e

​

yanıma kadar sokulan yapraklar

nereden geliyor bu enseye tokat hali

yoksa bir yerlerde tanıştık

ben mi anımsamıyorum..?

 

galler’i 6-4 yendiğimiz akşamdı

sıkıcı bir protokol yemeğinde

önümdeki bardakla cebelleşiyor

kalkmış yapraklarla şiiri tartışıyorum

 

sen iyi geliyordun bana

bunu söylemeyi bir türlü beceremiyordum

hele şimdiki gibi bir akşamüstüyse

karşımdaki sandalyede seni tasarladıysam

yudumladığım çay eziyetimi çeken parmaklarım

bir başka masada ellerinle buluşuyor, bilmiyorsun

 

gülüşün defosuzdu senin

oyuna girer gibi sınıfa girerdin

dudağının bir ucu gelincik tarlası

diğer ucunda panayır kurulurdu

kaşların çatılmasın

hoyrat bir at tepinirdi gözlerinde

vardiya sirenleri gereksiz yere çalar,

yapıştı mı bırakmayan bir küf kokusu

gizliden atölyeleri gezinir hizaya geçerdi fabrikalar

 

çok konuşurdun

sanırım benim yerime de konuşurdun

sesin bir telaşı giyinirdi

öyle kamera beklentisinde 

garsona sipariş verir gibi

diksiyon gösterisine dönüşmezdi

 

konuş benimle 

susmak sana yakışmıyor

bilerek susmak hiç yakışmıyor

başımın çaresine bakamam biliyorsun 

nereye koyacağımı bilmediğim ellerim 

bir başka masada ellerinle buluşuyor, bilmiyorsun